حقوقی سیاسی اجتماعی و فرهنگی

وضعیت زراعت ومالداری درافغانستان

نویسنده:عبدالواحد(توفیق)

انسان ها ازبدو تولد تا امروز به اشیای مختلف نیاز داشتند که این نیاز باعث پشرفت وترقی انسانها درعرصه های مختلف مخصوصاً درقسمت ساینس وتکنالوجی گردیده اند اما یک نیاز مبرم که همواره انسانها برای مرفوع آن مجبوربوده نیاز به مواد غذایی است.

انسانهای اولیه با استفاده از گیاهان وگوشت حیوانات به زندگی ادامه میدادند واین نیاز رارفع می ساخت که باگذشت زمان انسانها کم کم به استفاده خوبتروبهتراز مواد اولیه پرداختند که این عمل باعث گردید تا انسانها به کشت وپرورش گیاهان وتربیه حیوانات شروع کنند وهمچنان افزایش نفوس بشر ونیاز بیشتر آنها به مواد غذایی  کشورهای مختلف راوادار ساختند تا دست به مکانیزه و مدرنیزه ساختن زراعت بزنند واز شعار«یکی ازراهای بلند بردن سطح محصول وکیفیت محصول میکانیزه کردن ومدرنیزه ساختن زراعت می باشد»پیروی نمایندکه هدف اساسی آن استفاده درست از ماشین های زراعتی در سه مرحله زرع نبات(کاشت،داشت وبرداشت) می باشد.

  اما درافغانستان که زراعت یکی ازاسا سی ترین رکن انکشاف اقتصادملی محسوب می گردد.هیچگونه توجه از طرف دولت و موسیسات صورت نگرفته با توجه به اینکه هشتاد فیصد مردم افغانستان ازطریق زراعت امرار حیات می نمایند وسالانه مقدار ناچیز محصول رابا استفاه از روش های سنتی بدست می آورند و این امر باعث گردیده تااز نیروی انسانی بشتر استفاده صورت گیرد ودر اکثر موارد باعث پائین آمدن سطح تولیدو محصولات گردد.باید یاد آورشدکه درافغانستان سکتور زراعت بیشتر در اطراف شهر هاودهات وقریه ها تمرکز یافته که بامشکلات عمده ای مثل عدم موجودیت ذخیره خانه ها و وسایل مجهز ترانسپورتی مواجه است واین مسئله باعث میگردد مقدار  زیادی از محصولات دهاقین سالانه ضایع گرددویابه قیمت مناسب به فروش نرسد.بروز امراض و افات زراعتی   ازمشکلات دیگری است که همواره محصولات زراعتی راموردحمله قرارمیدهدودهاقین را وادارمینماید که از کشت نباتاتی که حاصل مرغوبتر دارد ولی در مقابل امراض مقاومت ندارد صرف نظر نمایند و به جای آن نباتات کم حاصل ومقاوم راکشت نمایند.

اصلاح در نباتات برای بلند بردن محصول وجلو گیری از بروز امراض وآفات یک اصل پنداشته می شودکه در کشور های زراعتی روی این اصل به شکل اساسی کار می شود،اما در افغانستان روی این اصل بخاطرعدم  آگاهی دهاقین ونبود وسایل لازم توجه خاص صورت نگرفته ودهاقین بدون توجه به اصل مذکوردست به کشت متواتر یک نسل نبات میزنند که کاشت نباتات به شکل متواتر(بدون تناوب) باعث بوجود آوردن امراض گوناگون گردیده ومقدار محصول را پائین میآورد.باتوجه به به شرایط اقلیمی مناسب افغانستان برای باغداری متأسفانه باغداری فقط د ر بعضی نقاط بشکل محدودوابتدایی آن رواج داردوفرهنگ باغداری درقریه جات ودهات وجود ندارند.

تحقیقات علمی نشان داده که افغانستان در گذشته های طولانی پوشیده از جنگل هاو بته های انبوه بوده است. اما در طول دو دهه جنگ اکثر این جنگل هاازبین رفته که نابودی جنگلات باعث فرسایش آبی وبادی خاک گردیده وآینده زراعت را به خطر مواجه ساخته است.پس درنتجه افغانستان زمانی به یک کشور خود کفا وتوسعه یافته تبدیل خواهد شدکه سطح زمین زیر کشت افزایش داده شودومحصول فی واحد سطح زمین زراعتی بالابرده شود.